Աչքերս փակեմ
- Աչքերս փակեմ անջատվեմ աշխարհից՝ գիրկս առնեմ Քեզ, մի ուրիշ Աշխարհ՝ Աշխարհում,
- Սեղմեմ անցավ, անկիրք, անաղմուկ և զգամ Այնքանը՝
- Որքանն անհնարին է չզգալը:
- Անհնարին է Անհնարինը չափելը, կշռելը, մագնիսացնելը,
- Տարբեր մարմնավոր Ձեռնածություններն ադամածնունդ օգտագործելը:
- Արժեքավորելն, անշուշտ, Միտք չունի, քանզի չափ չունի այն ինչ Անչափ է,
- Անհնարին է, Էություն է համակ, Րախճանք է,
- Այնպիսի հանգստություն, որ Մահն է պատկերում՝ Լռությունը,
- Օկկիանն անկնճիռ, զարմացած մարդը զարմացող մանկան պես,
- Երբ խորանում է հանգիստն ավելի՝ բազմաշերտվում է խաղաղվում այնքան,
- Որքան քունն անմեղ մինուճար Մանկան:
- Եվ տրոփյունը, զարկումը Սրտի արդարև դաշն է կնքել վերջապես
- Ու հանգստացել համաՁայնվել է Ոգու թելադրած Նօր մտքերի հետ:
- Աչքերս փակեմ ու քեզ Սիրեմ, ախ, եթե գիտենաս որքան ես Հարազատ ՝
- Հար Ազատ, Հար անգայթ, Կենդանի Կյանք ու Լույս և անկիրք , անաղմուկ:
- Աչքերս փակեմ և սկսեմ ապրել Գաղտնիքն Հավերժության:
- Աչքերս փակեմ ու ասեմ,- Աղջիկս, իմ Սիրած Սիրածս, չվախենա՛ս,
- Ես քեզ հետ եմ, սի՛րտ առ:
- Եվ ինչպես լցրիր ինձ՝ կշտացրիր սովածիս՝ Տիրացար իմ Հոգուն,
- Այնպես էլ ետ ստացիր Ամենաթանկը՝ Հին Սէրը:
- Լոկ Սէրն է, որ գնում է Հօրը՝ Վախ չունի ծնողից՝ այն դողից, որ կոչվում է Հոգի,
- Որն այնքան է կշռում, որ անկշռելի է և չափ չունի:
- Եվ Նա է, որ կանչում է՝ Գոռում, Բղավում լռաՁայն,- Աչքերս փակեմ
- Եվ Հավատով տեսնեմ Նոյն բեմը՝
- Լսեմ ու երգի գոյությամբ շարունակՎեմ, Ըմբոշխնեմ Լույսի երանգներն Արդար,
- Լույս ստանամ՝ Լուսանամ և տամ հիշատակ Լույսի,
- Վկաություն Լույսի, Առավոտի:
- Աչքերս փակեմ, փակեմ աչքերս աղոթք դառնամ՝
- Աղոթքանամ: