Նահապետ | Անգամ

Անգամ

Անգամ, եթե հաշվես, եթե կարողանաս հաշվել,
Թե դու որքան ես մեծ Լվից և որքան մեծ՝ Ձվից,
Զարմացած Չե՞ս մնա ստացված Թվից:
Անգամ, եթե ուզես հաշվել, որքան ես դու Չնչին,

Որքան ես ընդգրկվում քեզնից մեծի միջին՝
Մի լավ Փղի, հետն էլ՝ հղի, ըմը՛ն, հանգը քաշեց.
Մի պայծառաչք Աստղի, Մի Տիեզերքի՝ Չզարմանա՛ս:
Ամենամեծն Անգամ չնչին բան է Իրենից մեծ Մեծության դեմ՝

Մի ԶրՕյի, Հա՛, Զրօյի՝ մի Մեծության, որի վրայ
Ոչ մի թիվ էլ Չի բաժանվում... Անորոշ է՝
Բազմապատկվելն էլ է անմիտ ու անիմաստ,
Նոյնն է ստացվում, էլի՝ ԶրՕ:

ԶրՕՅի հետ ինչ գումարվես-հանվես (Չփլղնալ չասկընաս)
Քեզ ի՞նչ կավելանա ու կպակսի՝ Հեչից հեչ է հասնում.
Ախր, Էդ Զրօյից ի՞նչ ենք ուզում, ախր,
Նրանից էլ փոքր են բոլոր այն փոքրերը՝ Մինուսները:

ԶրՕյից Աջ աճման կարգով՝ ըստ պայմանի,
Ձախակողմը նվազելի՝ բացասական՝ մին ուս:
Ինքը՝ ԶրՕ՝ Սկզբնակետն է,
Էն ԶրՕն է, Էն Մեծ Թիվն է Բացասական,

Որ գրելով ես դու տեսնում, անգիր՝ հեչ է՝ Անգամ Չկա՛...
Գիտես որ կա՝ գիտես, բայց ՕրենքՕվ՝ կետ է՝
Սկզբնական է և Իրենից է Ըսկսվում Ամէնայն բան:
Աստծուն Ո՞վ է տեսել բացի Որդուց, Որից սկսվեց Թվականը:

Մեկից, Յօթից, կամ ցանկացած ամբողջ թվից Հետոյ
Քանի՞ ԶրՕ դնես՝ Գրես, որ նախ՝ Թիվը կարողանաս կարդալ,
ՀետՕ, Հանգստանաս, Անգամ եթե այդ Գումարի Տէրը դառնաս:
Անգամ, եթե Տէրն ես արդեն,

Անգամ, եթե սովորական բան է դարձել այդ Անգամը,
Որ միշտ Օրվա հետ է ծնվում-սկսվում, ապա,
Այս Անգամ էլ բախտդ բերեց՝ Դու՞ Արթնացար՝ Զարթնեցիր Դու՞,
Զարթեցուցի՞ն, Արթնացրի՞ն Քեզ, որ դու, հա դու,

Որ ԱնգամՄալ
Ըմբոշխնես այս
Առավոտը Լույսի,
Արեգակն Արդար,

Որ Ծագեցրեց ՄերՕՅ ՀաՅՕց Լեզվակիրը՝ ԱնԳամ ԱնԳամվածը՝
Գամված Անգամ Տէրը:
Գամերը Հանեցին, բայց հետքն անջինջ՝ Ան Գամ խոսքում
Գրանցվել է հավերժՕրեն: