Սոֆիիս՝ ծննդյան 13 ամյակին
- Աշուն էր բալաս, անձրև էր, անձրև,
- Մի հուզված սիրտ էր, վարարած ու խև,
- Երգի ծննունդ էր, բերքի առավոտ,
- Մի լացող աչք էր ծնունդիդ կարոտ:
- ՈՒ այնքան վիշտ կար, այնքան ծավալուն`
- Ասես լռել էր կարկաչող առուն...
- Խորհրդավոր էր ծնունդդ, բալաս,
- Եկար, սիրվեցիր, հաստատվար, որ կաս:
- Կաս, ինչպես աշուն, վառվռուն, առատ,
- Հոր քթից թռած մի անուշ արատ,
- ՈՒ պիտի բաշխես բերքերդ հասուն,
- Հաճելի լինես մարդուն և աստծուն:
- Աշուն էր, բալաս...երբ աշունդ գա,
- Հուզված սրտերն էլ չեն լինի վկա...
- Երբ անձրև լինի, հիշիր դու նրանց,
- Այդ անուշ ցավն է տվել մեզ Աստված: